എന്റെ തുളസി

മട്ടുപ്പാവിന്‍ നല്ലൊരു കോണില്‍
കണ്ണനെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ചോണ്ട്
ദിനവും തൊഴുതു വണങ്ങാനായി
ഒരു തുളസി ചെടിയെ ഞാന്‍ നട്ടു.

ഉദയാസ്തമന വേളകളില്‍ ഞാന്‍
നന്നേ വണങ്ങി പരിപാലിച്ചും
വാട്ടി വതക്കിക്കളഞു അവളെ
ചെന്നൈ വെയിലിന്നാധിക്യം.

ഇലയും കതിരും കൊഴിഞ്ഞിന്ന്
കമ്പും ചില്ലയുമായ് നിന്ന്
പരിഭവ പുഴയായ് കേഴുമവള്‍
എന്നെ കാണും വേളകളില്‍.

ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ വൈകാതെ
ഉണങ്ങി ശുഷ്‌കിച്ചൊരുനാളില്‍
യാത്രാമൊഴിയും ചൊല്ലുമിവള്‍
നിറ കണ്ണോടെ ഞാനോര്‍ത്തു. 

അന്നു പടുക്കയിലസ്വാസ്ഥ്യം
നിദ്രയുമങ്ങു പിണങ്ങിപ്പോയ്
പുലരാനേഴര നാഴികമുന്നേ
ഉദിച്ചോരാശയമെന്നുള്ളത്തില്‍

പൊള്ളും വെയിലീന്നൊരു ശമനം
കാംക്ഷിക്കുന്നുണ്ടാ മനസ്സ്
അവളുടെ ദീനവിലാപങ്ങള്‍ ഞാന്‍
കേള്‍ക്കരുതിനിയൊരു നാള്‍ പോലും.

സൂര്യനുണര്‍ന്നങ്ങുയരും മുന്നേ
സാന്ത്വന വാക്കുകളോതിച്ചെന്ന്
മട്ടുപ്പാവിന്‍ കോണില്‍ നിന്നും
ഫ്‌ളാറ്റിന്‍ മുകപ്പില്‍ സ്ഥാപിച്ചവളെ

ഉദയാസ്ഥമന വേളകള്‍ തോറും
വെള്ളമൊഴിച്ചു മുടങ്ങാതെന്നും
പരിപാലിച്ചു വളര്‍ത്തീയവളെ
അവളോ നന്നായ് പൂത്തുതളിര്‍ത്തു.

അഴകിയ പുത്തന്‍ കതിരുകളെല്ലാം
കാറ്റിന്നൊപ്പം നന്നായാട്ടി
ഒരു നാണച്ചിരിയോടെന്നേ നോക്കി
മെല്ലെ മൊഴിഞ്ഞവള്‍ നന്ദി.

എങ്ങനെ ഉരുവായെന്നതിലല്ല
എപ്പടി വളരും എന്നതില്‍ തന്നെ
നന്മയും തിന്മയുമെന്നൊരു സത്യം
അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു ഇതിലൂടെ.

ഈ ബ്ലോഗിൽ നിന്നുള്ള ജനപ്രിയ പോസ്റ്റുകള്‍‌

വെളിച്ചം

മഴഭാവങ്ങള്‍